List do Hebrajczyków 9

Odniesienie do dziewiątego rozdziału Listu do Hebrajczyków

I mówi, mówi list do hebrajczyków o tym bardzo wyraźnie. Pierwszy rozdział. ... I dziewiąty, ósmy i dziewiąty. Zwróćcie uwagę, że Bóg to mówi do swojego syna. Jak go nazywa, tak nawiasem mówiąc.

Rozdział 9 Listu do Hebrajczyków opisuje starą świątynię i ofiary według prawa Mojżeszowego

IX rozdział. Oczywiście List do Hebrajczyków mówi o akcjach, które są podejmowane na ziemi, według przepisów mojżeszowych, o akcjach kapłańskich,

List do Hebrajczyków, 9 rozdział, mówi o ofierze Jezusa, która nie musi być powtarzana, ale wierzący mają odnowić swoją relację z Nim, zasiadającym po prawicy Ojca.

Natomiast nie musisz jeszcze raz odtwarzać ofiary Jezusa na Golgocie. Natomiast nie musisz jeszcze raz odtwarzać ofiary Jezusa na Golgocie. Ale masz odnowić swoją relację z Nim, który zasiada po prawicy Ojca. Ale masz odnowić swoją relację z Nim, który zasiada po prawicy Ojca. List do Hebrajczyków, 9 rozdział.

Odniesienie do Listu do Hebrajczyków, rozdział 9.

Po prostu. To jest kolejny, bardzo istotny, aspekt. Dziewiąty rozdział listu do hebrajczyków, skoro już tu jesteśmy.

Dziewiąty rozdział Listu do Hebrajczyków mówi o rytuale oczyszczenia realizowanym przez arcykapłana w Miejscu Najświętszym.

może współpracować ze sprawiedliwością i nie tylko, eb, eb, ale... dziewiąty rozdział listu do hebrajczyków. Naprawdę, to się

nauka o ofierze Chrystusa

oprócz tego że wyznajemy wargami imię Pana wzywamy Go i oddajemy Mu chwałę jak o tym mówi 13 rozdział listu do hebrajczyków 9 rozdział listu do hebrajczyków

Rozdział 9 Listu do Hebrajczyków, który mówi o Starym i Nowym Przymierzu oraz o zastąpieniu ofiar z Krew Chrystusa.

Mówi wyraźnie że one nie mają niczego wspólnego z chrztami o których mówi Nowy Testament. Otworzycie list do do hebrajczyków. Dziewiąty rozdział

Rozdział 9 Listu do Hebrajczyków mówi o ziemskiej świątyni i jej wystroju oraz o Chrystusie jako arcykapłanie nowego przymierza.

ale też mówi, zauważcie, o budowie świątyni i o wystroju świątyni. O ziemskim wystroju. I teraz jego komentarz jest taki. IX rozdział Listu do Hebrajczyków,

List do Hebrajczyków zawiera informacje na temat świątyni i ofiar, które zostały złożone w niej przez Jezusa.

świątyni tę prawdę. List do hebrajczyków otwórzmy sobie. Jeszcze raz, no bo skoro tam są odpowiedzi na temat świątyni.

Tekst odnosi się do cherubinów pokrywających wieko Arki Przymierza, o czym mówi List do Hebrajczyków.

cherubini chwały zapcieniający wieko skrzyni, o czym teraz nie ma potrzeby szczegółowo mówić, powiada autor listu do herajczyków. A skoro tak te rzeczy zostały urządzone, kapłani

Fragment mówi o ofiarach składanych przez arcykapłana na Jom Kippur (Dzień Pojednania) w Starym Testamencie.

a żeby druga była nie tknięta. I jak potem czytasz listy hebrajczyków, że były składane ofiary przez arcykapłana rok w rok, Yom Kippur, żeby

Odniesienie do świątyni i miejsca najświętszego

w dziewiątym rozdziale jest mowa o świątyni o miejscu. To jest dziewiąty rozdział ósmy werset i dalej. W ten sposób Duch Święty pokazuje że jeszcze nie została objawiona droga do miejsca najświętszego dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek a pierwszy przybytek jest świątynia.

Nawiązanie: w ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do miejsca najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek

Mowa jest o przepisach prawa mojżeszowego oraz roli Ducha Świętego w związku z tymi przepisami

Zobaczcie, list do hebrajczyków, jak mówi o, to nie jest jedyne takie miejsce, ale jeden z wielu wątków, jak mówi o tym, po co istniały przepisy prawa mojżeszowego. Nie po to, żeby stworzyć religię judaistyczną. List do hebrajczyków, 9 rozdział, wersety 8 do 10 chociażby, mówią, Duch Święty, tam wobec pewnych rzeczy, które są wcześniej powiedziane,

Autor listu wskazuje, że pierwsza świątynia była tylko symbolem lub obrazem rzeczywistości niebiańskiej, a jej zastąpienie nową świątynią oznaczało, że droga do obecności Boga jest teraz otwarta.

cała ta rzeczywistość odwzorowywała niebieską. Zauważcie ósmy i dziewiąty werset, w ten, dziewiątego rozdziału listu do hebrajczyków, w ten sposób Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została, w sensie wtedy, objawiona droga do miejsca najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek.

Fragment mówi o ograniczeniach starego przymierza, kiedy kult odbywał się w pierwszym przybytku (świątyni), i że dary oraz ofiary składane w nim nie mogły doskonale oczyszczać sumienia

nie mamy czasu, żeby to wszystko czytać, mamy napisane, Duch Święty pokazuje, że jeszcze nie została objawiona droga do miejsca najświętszego, dopóki jeszcze stał pierwszy przybytek, czyli świątynia. Był on obrazem, zauważcie, na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą,

Mowa o prawie i przybytku

I tak dalej, i tak dalej. Znacznie prostsze byłoby dla nas, niekoniecznie zupełnie klarowne, ale znacznie łatwiejsze i prostsze byłoby dla nas czytanie Biblii, gdybyśmy czytali ją od początku do końca, od końca do początku, od samego początku do końca. Rozumiejąc, że wszystkie historie tam zawarte, poza tym, że w podstawowej płaszczyźnie coś tam mówią, to za każdym razem de facto, i to jest najważniejsze, mówią o Chrystusie. Zobaczcie chociażby Hebrajczyków 9,9. Tam jest, bo tu jest mowa o prawie, teraz jest mowa o przybytku.

Odniesienie do tego, że Jezus stał się człowiekiem.

Jezus stał się człowiekiem. I o tym tu mówi list do hebrajczyków. Dziewiąty werset. Ale widzimy Jezusa, który stał się, dodalibyśmy również. Tak jak każdy człowiek.

Fragment odnosi się do składania ofiar w ramach Starego Przymierza, które nie mogły uczynić ludzi doskonałymi

W dziewiątym rozdziale, dziewiąty werset jest powiedziane, że w Starym Przymierzu składano dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym

Odniesienie do starotestamentowego przybytku, który był jedynie obrazem rzeczywistości w Chrystusie.

Był on obrazem na tamten czas, a składano w nim dary i ofiary, które nie mogły uczynić doskonałym w sumieniu tego, który pełnił służbę Bożą. Rozumiecie? To był obraz na tamten czas. Obraz czego? Tego przybytku, z którego Jezus przyszedł z nieba i do którego następnie poszedł, który jest prawdziwy,

Chrystus przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką ludzką

w jedenastym wersecie dowiadujemy się, że po pierwsze przyszedł z prawdziwej świątyni, nie ręką ludzką zbudowanej. Chrystus, to jest dziewiąty rozdział listu do Hebrajczyków, jedenasty werset. Chrystus przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką ludzką

Autor listu do Hebrajczyków porównuje kapłaństwo Chrystusa z kapłaństwem starotestamentowym.

Od 11 wersetu. Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych przez większy i doskonalszy przybytek nieuczyniony ręką, co jest nie należący do tego budynku ani nie przez krew kozłów i cieląt,

Autor Listu do Hebrajczyków opisuje Chrystusa jako najwyższego kapłana, który przyszedł z dobrami przyszłości, wchodząc do doskonalszego przybytku niż ten zbudowany ręką ludzką.

Chrystus gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych przez większy i doskonalszy przybytek nieuczyniony ręką co jest nie należący do tego budynku ani nie przez krew kozłów

Stwierdzenie, że Chrystus wszedł do nieba, a nie do świątyni zbudowanej rękami ludzkimi, które są tylko odbiciem prawdziwej świątyni w niebie.

tam jest kontekst sprawa mojżeszowego albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni zbudowanej rękami która jest odbiciem prawdziwej ale do samego nieba

o Chrystusie jako najwyższym kapłanie

a którego ten ziemski był tylko odbicie, ale jego opis jest nam potrzebny do zrozumienia tego niebieskiego. Czy to jest jasne? W jedenastym wersecie jest powiedziane, dziewiątego rozdziału listu do hebrajczyków, że Chrystus stamtąd przyszedł, ale Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych,

Odniesienie do 9 rozdziału Listu do Hebrajczyków, od wersetu 11

I dokładnie o tę łaskę w psalmie 51 Dawid woła. Jeszcze do 9 rozdziału wróćmy. Bo cały ten wątek zaczyna się właśnie, tylko ja wam wskazałem na hizop, tak? Ale cały ten wątek zaczyna się od w ogóle oczywistego stwierdzenia. To jest 9 rozdział Listu do Hebrajczyków, 11 werset i dalej.

Chrystus jako arcykapłan wszedł do niebiańskiej świątyni

zjawił jako arcykapłan dóbr przyszłych wszedł przez większy i doskonalszy przybytek. Nie ręką zbudowany, to jest nie z tego stworzonego świata

Chrystus jako arcykapłan, który przez swoją ofiarę uzyskał wieczne odkupienie

jak on to złożył w ofierze samego siebie w 9 rozdziale, to dowiadujemy się, w ogóle się dowiadujemy w całym liście, ale zwłaszcza tutaj 11 werset 9 rozdziału.

Fragment mówi o Jezusie, który wszedł do miejsca najświętszego przez swoją własną krew, a nie przez krew kozłów.

ale potem znowu przyjdzie inny wiek, inna pora, inny świat i się jakieś inne historie będą dziać. 9 rozdział listu do hebrajczyków, 11 werset i 12. Zobaczmy. Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nie należący do tego budynku, ani nie przez krew kozłów, w domyśle wszedł i cieląc, ale jak? Przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego,

Autor Listu do Hebrajczyków kontrastuje starą ofiarę w świątyni zrobionej ręką ludzką z nową ofiarą Chrystusa w niebiańskiej świątyni.

Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką. Która była odbiciem prawdziwej, w której, zauważcie, dokonywały się ofiary, ale które nie mogły na wieki oczyścić grzeszników, nawet tych, co znali prawo. Dlatego w kółko musieli tam przychodzić, tak? Ale wszedł gdzie? Do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga.

Jezus wchodzi do niebieskiej świątyni przez własną krew

przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nie należący do tego budynku, ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew, wszedł raz do miejsca najświętszego,

Autor listu do Hebrajczyków rozważa rolę arcykapłana oraz ofiary arcykapłańskiej.

Amen? Mamy wyraźnie powiedziane, że ten arcykapłan jest jednocześnie ofiarą arcykapłańską. W dziewiątym rozdziale, w jedenastym i w dwunastym

Chrystus jako najwyższy kapłan wszedł przez swą krew do niebieskiej świątyni, zdobywszy wieczne odkupienie

nieuczyniony ręką, to jest nie należący do tego budynku, ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do miejsca Najświętszego, zdobywszy wieczne

tekst nawiązuje do ofiary Chrystusa i jej znaczenia opisanych w Liście do Hebrajczyków 9:11-14

ale następnie tą krwią posłużył się tak jak list do hebrajczyków w dziewiątym rozdziale to opowiada na przykład w jedenastym wersecie do czternastego

Mowa jest o Chrystusie jako najwyższym kapłanie, który dokonał oczyszczenia z grzechów przez własną krew.

W liście do hebrajczyków, tymże samym, w dziewiątym na przykład rozdziale mamy powiedziane, to jest jedno z takich oczywistych miejsc, ale ten temat się tu ciągnie, to jest dziewiąty rozdział, wersety 11-14, jest powiedziane, Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan, lub jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych,

Chrystus przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie

przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie. Wylał swoją fizyczną, prawdziwą krew.

Chrystus jako najwyższy kapłan

na końcu wieków pojawił się raz dla zgładzania grzechu przez ofiarowanie samego siebie. Rozumiecie? Ofiara jego krwi

W Liście do Hebrajczyków 9:12 mowa jest o Chrystusie, który wszedł raz do miejsca najświętszego, czyli do nieba, zdobywszy wieczne odkupienie przez własną krew.

teraz jest pytanie jak On tam wszedł znowu tu jest cała lista hebrajczyków my teraz tego nie będziemy robić ale 9 rozdział 12 werset mówi ani nie przez krew kozłów i cieląt ale przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego zdobywszy wieczne odkupienie co to znaczy przez własną krew? to znaczy że On wszedł tam ze swoją krwią jeszcze raz rozważam to ale rozważając list do hebrajczyków my to zobaczymy wyraźnie że On tam wniósł swoją krew dokładnie tak jak kapłan obrazując to co miał zrobić Jezus wchodził z krwią nie swoją i nie w sobie dlatego to nie była Jego krew

Odniesienie do ofiary Chrystusa, który wszedł raz do Miejsca Najświętszego w niebie

ale przez własną krew wszedł raz do miejsca Najświętszego zdobywszy wieczne odkupienie. Świątynia w niebie, nie świątynia na ziemi, jak widzimy. Ofiara raz dokonana, ważna w niebie, a nie te, które wielokrotnie były wykonywane na ziemi

Odniesienie do Chrystusa jako najwyższego kapłana, który przez własną krew dokonał odkupienia.

Dlatego, że zrobił to raz, a dobrze. Raz, a odpowiednio skutecznie. 9 rozdział, 12 werset Listu do Hebrajczyków, mówi 11 i 12 Lecz Chrystus, gdy przyszedł jako najwyższy kapłan dóbr przyszłych, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nie należący do tego budynku, ani nie przez krew kozłów i cieląt, ale przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego, zdobywszy wieczne odkupienie.

Chrystus, przez własną krew, raz wszedł do Miejsca Najświętszego, zdobywając wieczne odkupienie.

i cieląt ale przez własną krew wszedł raz do miejsca najświętszego zdobywszy wieczne odkupienie więc list do hebrajczyków w ogóle dużo miejsca poświęca temu

Odniesienie do Chrystusa, który przez własną krew wszedł raz na zawsze do Miejsca Świętego i zdobył wieczne odkupienie

mówili zdohebrajczyków dla niego już nie no co ty mu zrobisz jeszcze więcej przyjął krew Chrystusa i jeżeli wraca na złą drogę to co ty mu możesz zrobić i o tym mówili zdohebrajczyków

Chrystus, przez ofiarę ze swojej krwi, wszedł do miejsca Najświętszego, dokonując wiecznego odkupienia

odkupienie. Składając siebie w ofierze, czyją krew rozlał? Swoją krew rozlał. I z tą krwią, jako z ofiarą wszedł do miejsca Najświętszego

Jezus, jako arcykapłan, wszedł raz na zawsze do miejsca najświętszego, nie z krwią kozłów i cielców, lecz z własną krwią, i zdobył dla nas wieczne odkupienie.

pochodzący. Stamtąd wszedł i gdzie wszedł, wszedł raz na zawsze do świątyni nie z krwią kozłów i cielców, ale z własną krwią swoją dokonawszy wiecznego odkupienia. Szybciutko przeskakujemy dalej, czternasty werset. O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez ducha wiecznego

Tekst odnosi się do ofiar składanych w Starym Testamencie, które nie mogły doskonale oczyścić człowieka z grzechów.

My dzisiaj wiemy, list do hebrajczyków, że ta krew nie mogła nic. Ponieważ oni bazowali na swojej przysiędze, a jej nie dochowali. My znamy tę historię, ale i tak ta krew nic nie mogła. Pamiętacie krew cielców, baranów wnoszona do świątynia?

Tekst nawiązuje do ofiary Chrystusa, który przez swoją krew dokonał wiecznego odkupienia, w przeciwieństwie do krwi zwierząt składanych w ofierze, które nie mogły w pełni oczyścić człowieka.

zdobywszy wieczne odkupienie. To jest wniebowstąpienie Jezusa, wejście do miejsca świętego. Tak? Jeżeli bowiem krew wołów i kozłów oraz popiół z jałówki, którymi skrapia się nieczystych, nie wyświęca aż do oczyszczenia ciała, to o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie,

Fragment opisuje krew Chrystusa, która przypieczętowała nowe przymierze.

przymierzem krwi, przypieczętowane zostało jego krwią, przypieczętowane zostało jego ofiarą, ofiarą z ciała,

Odniesienie do jednorazowej ofiary Chrystusa, w przeciwieństwie do wielokrotnych ofiar w świątyni ziemskiej

ale przez własną krew wszedł raz do miejsca Najświętszego zdobywszy wieczne odkupienie. Świątynia w niebie, nie świątynia na ziemi, jak widzimy. Ofiara raz dokonana, ważna w niebie, a nie te, które wielokrotnie były wykonywane na ziemi

Autor Listu do Hebrajczyków porównuje oczyszczającą moc krwi zwierząt ofiarnych z mocą krwi Chrystusa, która skutecznie oczyszcza sumienie z martwych uczynków.

krew wołów i kozłów oraz popiół z jałówki, którymi skrapia się nieczystych, uświęca aż do oczyszczenia ciała, to o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez

Jezus złożył siebie w ofierze jako nieskalanego baranka

ofiara którą Jezus złożył składając siebie samego w ofierze On jako kapłan siebie samego jako baranka niepokalanego była wynikiem

Krew Chrystusa oczyszcza sumienie, w odróżnieniu od krwi zwierząt ze Starego Testamentu.

Widzicie, jak tam byli kropieni krwią, tak teraz woda oznacza tamtą krew. Dlaczego? Bo krew została raz przelana przez Chrystusa. I to Ezechiel zapowiada mówiąc, i pokropię was wodą czystą i będziecie czyści. I kropka. I nie ma tam dalej. Chyba, że ktoś się ubrudzi, to będzie musiał jeszcze raz dostać ze szlaufa.

Odniesienie do krwi Chrystusa i oczyszczenia sumieniem

że krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, jest w stanie oczyścić sumienia ludzkie z martwych uczynków i spowodować, że wreszcie możemy służyć Bogu żywemu. A to właśnie znaczy, że Chrystus jest pośrednikiem Nowego Testamentu. Ponieważ przez śmierć poniesioną,

Tekst nawiązuje do ofiary Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy.

powiada w czternastym, piętnastym wersecie O ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu Żywemu. I dlatego jest pośrednikiem Nowego Testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków

W liście do Hebrajczyków autor podkreśla, że krew Chrystusa oczyszcza nasze sumienie z martwych uczynków, abyśmy mogli służyć Bogu żywemu.

to o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy i z martwych uczynków, żeby służyć Bogu żywemu. i z martwych uczynków, żeby służyć Bogu żywemu.

Odniesienie do różnicy między Starym a Nowym Przymierzem w kwestii doskonałości sumienia

rozdziale, w czternastym wersecie, tak jak jest powiedziane, że w Starym Przymierzu nie mogli oni mieć sumienia doskonałego, tak tu jest napisane, o ileż bardziej krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, krew Chrystusa co zrobi? Oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, aby służyć Bogu Żydemu. Tu już nie chodzi o

Jezus Chrystus jest pośrednikiem nowego przymierza, a jego krew została przelana dla usprawiedliwienia ludzkości.

który wie, że jest tylko jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jezus. Amen? Tu jest powiedziane, że Jezus jest pośrednikiem nowego przymierza a jego krew, którą się kropi na usprawiedliwienie wszystkich itd.,

Odniesienie do Chrystusa jako pośrednika Nowego Testamentu

że krew Chrystusa, który przez Ducha Wiecznego ofiarował Bogu samego siebie bez skazy, jest w stanie oczyścić sumienia ludzkie z martwych uczynków i spowodować, że wreszcie możemy służyć Bogu żywemu. A to właśnie znaczy, że Chrystus jest pośrednikiem Nowego Testamentu. Ponieważ przez śmierć poniesioną,

Przez to jest on pośrednikiem nowego przymierza, ażeby przez śmierć, poniesioną dla odkupienia przestępstw, popełnionych za pierwszego przymierza, ci, którzy zostali powołani, otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa.

zauważyliście to, dzisiaj o tym już wielokrotnie mówiłem, ale to trzeba jeszcze raz głośno powiedzieć. Nowe przymierze, podobnie jak wszystkie inne przymierza, nie zostało zawarte z tłumem, ale z jedną osobą. I tylko i wyłącznie w tej jednej osobie można uczestniczyć, poprzez tę jedną osobę można uczestniczyć w całym przymierzu. Tak? List do hebrajczyków, już nie będę, dobra, nie będziemy tam skakiwać, mówię wyraźnie, że jak Paweł pisząc do Tymoteusza mówi, że jest jeden pośrednik między Bogiem a ludźmi, tak w liście do hebrajczyków pisze, że jest tylko jeden pośrednik nowego przymierza i jest to Chrystus Jezus.

Autor stwierdza, że Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza, ponieważ umarł, aby odkupić grzechy ludzi.

oczyści wasze sumienie z martwych uczynków, by służyć Bogu Żywemu. I dlatego jest pośrednikiem Nowego Testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków

Mowa o Jezusie jako pośredniku Nowego Testamentu, który przez swoją śmierć odkupił występki popełnione za Starego Testamentu.

I dlatego jest pośrednikiem Nowego Testamentu, ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków popełnionych za I Testamentu, ci, którzy zostali powołani otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa. I ta obietnica nas trzyma.

Chrystus jest pośrednikiem nowego przymierza

nowego przymierza. Jeżeli ktoś doprowadzi kogoś do zbawienia, ogłosi mu Chrystusa, ten przyjmie zastępcą za siebie złożoną ofiarę przez Chrystusa na krzyżu,

Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza.

imienia, bo jest wcześniej wypowiedziane, Chrystus i dlatego Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza. Ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków

Fragment listu do Hebrajczyków odnoszący się do Chrystusa.

I teraz szósty werset stwierdza. Teraz zaś ten nasz kapłan o tyle znakomiczą otrzymał służbę, o ile jest pośrednikiem lepszego przymierza, które zostało oparte na lepszych obietnicach. Tak? To jest wstęp w liście do Hebrajczyków do bezpośredniego tego potężnego stwierdzenia w następnym rozdziale, w dziewiątym, w piętnastym wersecie. Że Chrystus, ten...

Jezus Chrystus jest pośrednikiem Nowego Testamentu, który został ustanowiony przez Jego śmierć, aby odkupić grzechy ludzkości i zapewnić im wieczne dziedzictwo.

Dziewiąty rozdział Hebrajczyków, piętnasty werset. Jest pośrednikiem Nowego Testamentu. Ażeby przez śmierć poniesioną dla odkupienia występków popełnionych za pierwszego testamentu, ci, którzy zostali powołani, otrzymali obietnicę wiecznego dziedzictwa. Tak? Zobaczcie, ten ósmy rozdział, szósty werset, jest pośrednikiem lepszego przymierza, które zostało oparte na lepszych obietnicach. Co to są za lepsze obietnice? Dziewiąty rozdział, piętnasty werset, to jest obietnica wiecznego dziedzictwa. Zauważcie, co się dzieje. Zwracam wam uwagę na te... bo czasem my po prostu przechodzimy nad pewnymi rzeczami. Zauważcie, że tu jest mowa o wiecznym dziedzictwie, a nie o wiecznym życiu.

Tekst odnosi się do nowego przymierza i obietnicy życia wiecznego.

I co oznacza królestwo Chrystusa i królestwo Boga. Tak? I kto czego nie odziedziczy. Tak? Ale wracamy. Rozdział dziewiąty listu do Hebrajczyków, piętnasty werset. Więc widzicie, obietnica nowego przymierza jest obietnicą nie tylko życia wiecznego, ale też, że Bóg, który jest w tym miejscu, jest w tym miejscu. Rozdział dziewiąty listu do Hebrajczyków, piętnasty werset. Więc widzicie, obietnica nowego przymierza jest obietnicą nie tylko życia wiecznego, ale wiecznego dziedzictwa. Tak? Ostatnio też o tym, żeśmy sobie wspominali, cytując, ja tego nie akcentowałem, ale to też i pod tym względem można rozważyć w liście do Galacjan, jeśli pamiętacie, tam było powiedziane, że pod prawem byliśmy jak pod wychowawcą, jak dzieci. Tak? A dzięki Chrystusowi, którym jest Jezus, nie tylko mamy życie, ale stajemy się dziedzicami obietnic. Tak? Których? Abrahamowych, ponieważ w nim stajemy się dziećmi Abrahama. Tak?

Odniesienie do roli Chrystusa jako pośrednika Nowego Przymierza

Jest wyraźnie w nim także powiedziane, tak, ponieważ już wcześniej mieliśmy mowę o krwi Chrystusa, ten werset wyraźnie mówi, że Chrystusem, tak jak 9.15 mówi, że Chrystus jest pośrednikiem Nowego Przymierza,

fragment z tekstu

dla pokropienia krwią, tak? List do hebrajczyków, ten temat zaczyna w dziewiątym rozdziale od dziewiętnastego wersetu, gdzie mówi

Autor tekstu odnosi się do rozdziału 9, wersetu 19 Listu do Hebrajczyków, który mówi o pokropieniu hizopem.

I zobaczcie, jak o pokropieniu hizopem pisze Paweł. I pamiętajcie to, co powiedział Dawid. Ty mnie pokrop hizopem tak, jak Ty chcesz, a ja się stanę czysty. To jest 9 rozdział listu do hebrajczyków. 19 werset.

Odniesienie do pokropienia hizopem

Należy 19 i 20 werset, tak? W listie do hebrajczyków tak się na temat pokropienia hizopem wypowiada Paweł. Hebrajczyków 9, 19, 20. Gdy bowiem Mojżesz ogłosił całemu ludowi każde przykazanie zgodnie z prawem, wziął krew cieląt i kozłów z wodą, wełną szkarłatną i hizopem

Stwierdzenie, że bez rozlania krwi nie ma odpuszczenia grzechów

bo jak mówili zdo hebrajczyków nie ma ofiary która byłaby skuteczna bez krwi. Amen a baranek paschalny musi być zabity

Fragment odnoszący się do nowego przymierza ustanowionego przez krew Chrystusa

za was, za nas, to jest krew Chrystusa. I teraz widzicie, i tu się pojawia to stwierdzenie nowe przymierze. W hebrajczykach

List do Hebrajczyków 9:22 mówi o przebaczeniu grzechów pod Starym Przymierzem.

W jakim sensie głosił chrzest pokuty na przebaczenie grzechów? Głosił chrzest pokuty, a więc głosił przywrócenie swojego serca do jachwy. Przebaczenie grzechów pod Starym Przymierzem. Zobaczcie, list do hebrajczyków, 9 rozdział. List do hebrajczyków, 9 rozdział, 22 werset.

Fragment tekstu odnosi się do 9 rozdziału Listu do Hebrajczyków, wersety 23-28, które mówią o Chrystusie.

ale to trzeba cały czas przypominać w tym kraju i w tym kontekście 9 rozdział listu do hebrajczyków 23 do 28 czy Chrystus

Odniesienie do niebiańskiej świątyni, w której służy Chrystus

ale przez własną krew wszedł raz do miejsca Najświętszego zdobywszy wieczne odkupienie. Świątynia w niebie, nie świątynia na ziemi, jak widzimy. Ofiara raz dokonana, ważna w niebie, a nie te, które wielokrotnie były wykonywane na ziemi

Fragment o Chrystusie, który wszedł do nieba, aby stawać przed obliczem Boga.

Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką, która była odbiciem prawdziwej, ale wszedł do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga. Rozumiesz o co chodzi? On niesprawiedliwie zabity, jeden, który był sprawiedliwy, w tym swoim wskrzeszonym, sprawiedliwym ciele, bo nie wolno dotknąć sprawiedliwego, mówi Pan. Tak? Dlatego Go wskrzesił jako swojego Syna, o którym wiedział, że jest sprawiedliwy,

Odniesienie do stwierdzenia, że ziemski przybytek był jedynie cieniem prawdziwego przybytkuw niebie.

zauważcie, przez większy i doskonalszy przybytek, nieuczyniony ręką, to jest nienależący do tego budynku przyszedł. Czy to jest jasne? Nie? Ten budynek był tylko cieniem, odbiciem i to niemrawym i mdłem rzeczywistości, która jest w niebie. I co nam jeszcze w dziewiątym rozdziale, w dwudziestym czwartym wersecie listu do hebrajczyków pisze Paweł?

fragment odnoszący się do Chrystusa wchodzącego do niebiańskiej świątyni

hebrajczyków, 24 werset. Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką, która była tylko odbiciem prawdziwej,

Chrystus wszedł do niebieskiej świątyni, aby stawać za nas przed Bogiem.

świątyni zbudowanej ręką, która była odbiciem prawdziwej, ale wszedł do samego nieba, aby teraz stawać dla nas przed obliczem Boga. On to zapowiadał,

w niebie, z barankiem w miłości Ducha Świętego

w niebie, z barankiem w miłości Ducha Świętego. Albowiem Chrystus nie wszedł 9 rozdział 24 werset Albowiem Chrystus nie wszedł do świątyni

Odniesienia do wejścia Chrystusa do niebieskiej świątyni i Jego jednokrotnej ofiary za grzechy.

Ile razy tam wchodził? Raz. I kiedy tam raz wszedł, zdobył czy nie zdobył? Czy zaczął zdobywać? Nie. Wszedł zdobywszy wieczne odkupienie. On tam wszedł już mając zdobyte to wieczne odkupienie. Czy to jest jasne o czym teraz mówię? I dalej ten 9 rozdział, od 24 wersetu Listu do Hebrajczyków. 9 rozdział, od 24 wersetu, aż nawet do 28, doczytajmy, mówi Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką.

Nawiązanie: Chrystus bowiem wszedł nie do świątyni zbudowanej ręką, która jest obrazem prawdziwej, ale do samego nieba, aby teraz wstawiać się za nami przed obliczem Boga. Nie po to, aby wielokrotnie składać samego siebie w ofierze, jak arcykapłan, który co roku wchodzi do Miejsca Najświętszego z obcą krwią. W przeciwnym razie musiałby cierpieć wiele razy od założenia świata. A teraz raz jeden na końcu wieków ukazał się, aby zgładzić grzech przez ofiarowanie samego siebie. A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak i Chrystus raz jeden był ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu; drugi raz ukaże się nie w związku z grzechem, ale dla zbawienia tych, którzy Go oczekują.

Autor listu porównuje ofiarę Chrystusa z ofiarami najwyższych kapłanów w Starym Testamencie, podkreślając, że Chrystus nie musiał cierpieć wiele razy, ponieważ Jego ofiara raz na zawsze rozwiązała problem grzechu.

I nie po to, czytamy dalej, żeby często ofiarować samego siebie, jak najwyższy kapłan, który wchodzi co roku do miejsca najświętszego z cudzą krwią. Bo inaczej musiałby cierpieć wiele razy od początku świata. Rozumiecie? Dlatego Chrystus nie przyszedł od początku świata i nie cierpiał wiele razy, bo miał lepsze rozwiązanie niż jakakolwiek religia, nawet ta, która wyniknęła z objawienia Bożego.

Werset mówi, że Chrystus cierpiał raz, a nie wielokrotnie, by zgładzić grzechy ludzkości.

Na litość żyjącego Boga. Słowo Boże mówi wyraźnie, nie ma czegoś takiego, bo gdyby tak było, to on by musiał cierpieć wielokrotnie od założenia świata. Ale tak nie ma. Nie cierpiał, przyszedł, raz cierpiał, umarł, wykonało się i to jest koniec. Raz. Bo inaczej, jest to szósty werset, ale czytam dalej, bo inaczej musiałby cierpieć wiele razy od początku świata. Lecz teraz, na końcu wieków, pojawił się raz. Dla zgładzenia grzechu.

Fragment odnosi się do ofiary Chrystusa, który raz na zawsze zgładził grzech ludzki, w odróżnieniu od corocznej ofiary najwyższego kapłana składanej w Miejscu Najświętszym. Podkreślona jest jednorazowość ofiary Chrystusa w przeciwieństwie do wielokrotnych ofiar składanych przez ludzi.

jak najwyższy kapłan, który wchodzi co roku do Miejsca Najświętszego z cudzą krwią. Bo inaczej musiałby cierpieć wiele razy od początku świata. Ale teraz, na końcu wieków, pojawił się raz dla zgładzenia grzechu przez ofiarowanie samego siebie, a jak jest postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak też Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów w wielu,

Chrystus jako ofiara pojednawcza

na końcu wieków pojawił się raz dla zgładzania grzechu przez ofiarowanie samego siebie. Rozumiecie? Ofiara jego krwi

Chrystus nie w celu wielokrotnego składania samego siebie w ofierze, ale raz jeden na końcu wieków pojawił się dla zgładzenia grzechu przez ofiarę samego siebie.

na końcu wieków, pojawił się raz dla kompletnego zgładzenia grzechu przez ofiarowanie samego siebie. To znaczy te telestaj.

mowa o prawdzie podstawowej, że po śmierci następuje sąd

Zacznijmy zatem, bo jak widzicie to jest istotne, od listu do Hebrajczyków, 9 rozdziału, 27 wersetu. Tam mamy przede wszystkim, no prawdę podstawową, bo to jest kolejna rzecz, która mnie zadziwia, że wciąż jeszcze są ludzie twierdzący, że są chrześcijanami i jednocześnie głoszący tu i ówdzie, że to nie jest sprzeczne z wiarą w reinkarnację. To znaczy, że, no właśnie, no im bardziej ktoś coś takiego łączy, to znaczy, że w ogóle Biblii chyba w ręce nie miał i nawet jej nie powąchał, a co dopiero czytał, tak? Ale naprawdę, bo nie będziemy teraz w ogóle tego tematu rozważać, tak?

Tekst odnosi się do nauki o śmierci i następującym po niej sądzie Bożym.

I ta śmierć jest nie tylko śmiercią fizyczną, ale jej konsekwencje mogą być wieczne. Na czym to polega? Jak sobie otworzycie list do hebrajczyków, to nie jest jedyne miejsce,

Nawiązanie: a po nim ma nastąpić sąd

Odniesienie do śmiertelności ludzi i następującego po niej sądu.

A jak postanowiony jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd, że na różne sądy ludzie pójdą, tak? Dobra zostawmy to na razie. Tak i Chrystus

Odniesienie do ofiary Chrystusa i Jego powtórnego przyjścia.

Przez ofiarowanie samego siebie. I o tym mówi Mateusz. To jest ofiara, która wielu za jednym razem zgładziła wszystkie grzechy. Wielu, tym wielu, którzy chcieli to przyjąć. A jak postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak też Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów wielu, drugi raz ukaże się bez grzechu tym, którzy go oczekują dla zbawienia.

Stwierdzenie, że ludzie umierają tylko raz, a potem następuje sąd, oraz że Chrystus został raz ofiarowany, aby zgładzić grzechy.

i tak też zrobił a jak postanowione jest ludziom raz umrzeć raz umrzeć a potem sąd taki Chrystus raz ofiarowany aby zgładzić

Odniesienie do Listu do Hebrajczyków, rozdział 9, wersety 27-28.

wielokrotnie opieraliśmy. Tak? Otworzycie list do hebrajczyków, 9 rozdział, 27 werset. 28 zresztą.

Mowa o tym, że podobnie jak ludzie muszą umrzeć i zostać osądzeni, Chrystus został raz na zawsze ofiarowany, aby zgładzić grzechy wielu.

Kompletne zgładzenie grzechu. A jak jest postanowione ludziom raz umrzeć, a potem sąd, tak też Chrystus raz ofiarowany

Odniesienie do Chrystusa, który pierwszy raz przyszedł, aby zgładzić grzechy, a drugi raz przyjdzie bez grzechu, na zbawienie tych, którzy na Niego czekają.

dziewiąty rozdział, spójrzcie, wszyscy tego uczą. Dziewiąty rozdział. Dziewiąty rozdział, dwudziesty ósmy werset, nawet jak tam jest mowa o tym, kim jest Chrystus, o jednorazowym złożeniu ofiary, nawet tam autor listu do Hebrajczyków, czyli Paweł, według mnie, powiada Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów wielu, drugi raz ukaże się bez grzechu komu? Tym, którzy Go oczekują dla zbawienia. Tak? Jeszcze raz.

Nawiązanie: autor listu do Hebrajczyków, o jednorazowym złożeniu ofiary czyli Paweł, według mnie, powiada Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów wielu, drugi raz ukaże się bez grzechu komu? Tym, którzy Go oczekują dla zbawienia.

Odniesienie do ofiary Chrystusa i Jego ponownego przyjścia

rozdział, dwudziesty ósmy werset. Tak też, Chrystus raz ofiarowany na zgładzenie grzechów w wielu, drugi raz ukaże się

Odniesienie do ponownego przyjścia Chrystusa na sąd.

A jak postanowiony jest ludziom raz umrzeć, a potem sąd, że na różne sądy ludzie pójdą, tak? Dobra zostawmy to na razie. Tak i Chrystus

mowa o Zmartwychwstaniu

mowa o Zmartwychwstaniu, ale ci mówią, nie, to jest mowa o pochwyceniu, dobra, nie zamierzam się kłócić, nie ma absolutnie takiej potrzeby. List do hebrajczyków, dziewiąty

Odniesienie do Listu do Hebrajczyków, rozdział 9.

Nowonarodzone serce nie stanie się na powrót kamienne. Mamy jasność? W liście do hebrajczyków, w tym dziewiątym